24 lipca 1920 roku, w obliczu dramatycznej sytuacji na froncie wojny polsko-bolszewickiej i zbliżania się Armii Czerwonej do granic państwa, powołano Rząd Obrony Narodowej z Wincentym Witosem na czele. Nowy gabinet miał charakter koalicyjny i skupiał przedstawicieli najważniejszych ugrupowań politycznych, których celem było zjednoczenie społeczeństwa wobec śmiertelnego zagrożenia dla niepodległości Polski. Funkcję wicepremiera objął Ignacy Daszyński.
Powołanie rządu było odpowiedzią na szybkie postępy ofensywy bolszewickiej rozpoczętej na początku lipca 1920 roku przez wojska Michaiła Tuchaczewskiego. W obliczu zagrożenia Warszawy konieczne stało się odsunięcie sporów politycznych i skoncentrowanie wszystkich sił państwa na organizacji obrony kraju. Gabinet Witosa prowadził działania na rzecz mobilizacji społeczeństwa, rozbudowy armii oraz pozyskania wsparcia międzynarodowego dla walczącej Polski.
Objęcie stanowiska premiera przez przywódcę ruchu ludowego miało również znaczenie symboliczne – podkreślało udział wszystkich warstw społecznych w obronie niepodległości. Rząd Obrony Narodowej funkcjonował w jednym z najtrudniejszych momentów w historii II Rzeczypospolitej i odegrał istotną rolę w mobilizacji państwa przed zwycięską Bitwą Warszawską.
Oskarżony Wincenty Witos podczas procesu brzeskiego. IKC nr 11 z 11.01.1932. NAC