28 lipca 1656 roku rozpoczęła się trzydniowa bitwa pod Warszawą. Naprzeciw wojsk Rzeczypospolitej dowodzonych przez króla Jana II Kazimierza stanęła armia szwedzka króla Karola X Gustawa wspierana przez wojska elektora brandenburskiego Fryderyka Wilhelma. Starcie było próbą odzyskania Warszawy, którą kilka tygodni wcześniej odbiły wojska polskie.
Pierwsze dwa dni walk nie przyniosły rozstrzygnięcia. Polacy wielokrotnie atakowali pozycje przeciwnika, a szczególną rolę odegrała husaria, jednak dobrze przygotowane oddziały szwedzko-brandenburskie skutecznie odpierały kolejne natarcia. Trzeciego dnia, dzięki umiejętnemu wykorzystaniu terenu i przewadze artylerii, sprzymierzone wojska Szwecji i Brandenburgii zmusiły armię Jana Kazimierza do odwrotu za Wisłę.
Mimo taktycznego zwycięstwa Szwedów i Brandenburczyków bitwa nie przesądziła o losach wojny. Armia Rzeczypospolitej nie została rozbita i zachowała zdolność do dalszych działań. Bitwa warszawska pokazała jednak, jak groźnym przeciwnikiem okazał się sojusz Szwecji i Brandenburgii podczas potopu szwedzkiego.
Rycina przedstawiająca bitwę warszawską 1656 r. trzeciego dnia. Rysunek Erika Dahlberga. Wikimedia commons, domena publiczna.