18 października 1672 r. Rzeczpospolita i Imperium Osmańskie podpisały taktat w Buczaczu

Jesienią 1672 r. Rzeczpospolita za panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego znalazła się w bardzo trudnym położeniu. Na południowo-wschodnie ziemie wkroczyła armia osmańska. Po zdobyciu Kamieńca Podolskiego wojska tureckie ruszyły w głąb kraju, docierając pod Lwów. Wobec zagrożenia dalszymi stratami król zdecydował się na rokowania pokojowe.

18 października w Buczaczu podpisano traktat, którego warunki były dla Rzeczypospolitej wyjątkowo niekorzystne. Państwo polsko-litewskie miało oddać Imperium Osmańskiemu Podole wraz z Kamieńcem Podolskim, a także zrezygnować z części ziem ukraińskich. Zobowiązało się ponadto do corocznego przekazywania sułtanowi 22 tysięcy talarów. W praktyce porozumienie stawiało Rzeczpospolitą w pozycji zależnej od potęgi osmańskiej.

Postanowienia traktatu wywołały w kraju oburzenie. Sejm nie ratyfikował układu, a porażka przyczyniła się do przełamania sporów politycznych i zwiększenia środków na rozbudowę armii. W następnym roku wojska polskie, dowodzone przez Jana Sobieskiego, odniosły zwycięstwo nad Turkami pod Chocimiem. Nie oznaczało to jednak natychmiastowego odzyskania utraconych ziem.

Podole wraz z Kamieńcem Podolskim wróciło do Rzeczypospolitej dopiero na mocy pokoju w Karłowicach w 1699 r. Traktat buczacki pozostał w pamięci jako symbol kryzysu państwa, ale też jako impuls do podjęcia wysiłków na rzecz odbudowy jego siły militarnej.