Jesienią 1918 r., gdy dobiegała końca I wojna światowa, odrodzenie niepodległej Polski stawało się coraz bardziej realne. Rozpad państw zaborczych otwierał drogę do odbudowy własnych instytucji, w tym armii, która miała strzec granic przyszłego państwa. Jednym z najważniejszych kroków na tej drodze była decyzja Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego.
25 października 1918 r. Rada Regencyjna wydała dekret ustanawiający urząd Szefa Sztabu Wojsk Polskich. Nowa instytucja miała zajmować się sprawami wojskowymi i organizacją sił zbrojnych. Stanowiło to ważny etap tworzenia struktur przyszłego Wojska Polskiego, a data wydania dekretu jest dziś uznawana za początek istnienia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Organizację sztabu powierzono generałowi Tadeuszowi Jordanowi-Rozwadowskiemu, doświadczonemu oficerowi, który wcześniej służył w armii austro-węgierskiej. Urząd szefa sztabu objął on pod koniec października. Przystąpił do budowy struktur dowodzenia i planowania wojskowego, niezbędnych w obliczu nadchodzących wyzwań związanych z odzyskaniem niepodległości i walką o granice.
W kolejnych latach Sztab Generalny odgrywał kluczową rolę w organizowaniu armii oraz przygotowywaniu działań wojennych. W czasie wojny polsko-bolszewickiej odpowiadał za planowanie operacji i koordynację działań wojska. Powołanie urzędu w październiku 1918 r. było zatem jednym z fundamentów budowy nowoczesnych sił zbrojnych odradzającej się Rzeczypospolitej.
Tadeusz Jordan Rozwadowski, generał broni. Narodowe Archiwum Cyfrowe.