Po przełomie 1989 r. Polska stopniowo odchodziła od systemu komunistycznego i budowała demokratyczne instytucje państwa. Wybory z czerwca 1989 r. przyniosły zwycięstwo kandydatom opozycji w ramach częściowo wolnego głosowania, ale część miejsc w Sejmie była wówczas z góry zarezerwowana dla Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i jej sojuszników. Dopiero wybory parlamentarne w 1991 r. odbyły się bez takich ograniczeń.
27 października Polacy wybierali 460 posłów i 100 senatorów. Głosowanie przeprowadzono według nowych zasad, w warunkach pluralizmu politycznego, gdy na scenie politycznej działało wiele partii wywodzących się zarówno z dawnej opozycji demokratycznej, jak i środowisk postkomunistycznych. W wyborach do Sejmu wystartowało ponad sto komitetów, co odzwierciedlało rozdrobnienie polityczne okresu transformacji.
Najwięcej głosów uzyskała Unia Demokratyczna, na drugim miejscu znalazł się Sojusz Lewicy Demokratycznej, a kolejne miejsca zajęły m.in. Wyborcza Akcja Katolicka i Polskie Stronnictwo Ludowe. Żadne ugrupowanie nie zdobyło samodzielnej większości.
Wybory z 1991 r. miały znaczenie symboliczne i praktyczne: po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej cały parlament został wyłoniony w wolnym, wielopartyjnym głosowaniu. Był to ważny etap umacniania demokracji parlamentarnej i budowy III Rzeczypospolitej, choć zarazem ujawnił trudności związane z rozdrobnieniem sceny politycznej w pierwszych latach transformacji.
Gmach Sejmu przy ulicy Wiejskiej, Hartwig, Edward (1909-2003), AN 4287/H, polona.pl