Latem 1940 r. III Rzesza przygotowywała się do inwazji na Wielką Brytanię. Warunkiem powodzenia niemieckiego desantu, planowanego w ramach operacji „Lew Morski”, było zdobycie panowania w powietrzu i zniszczenie brytyjskiego lotnictwa. W tym celu Luftwaffe rozpoczęła intensywne naloty na południową Anglię.
Bitwa o Anglię trwała od 10 lipca do 31 października 1940 r. Niemieckie lotnictwo dysponowało znaczną przewagą liczebną, jednak brytyjscy piloci, wspierani przez system radarowy i sprawną organizację obrony, zdołali odeprzeć kolejne ataki. Szczególnie ciężkie walki toczyły się we wrześniu, kiedy Luftwaffe skierowała zmasowane naloty na Londyn i inne miasta.
W obronie Wielkiej Brytanii ważną rolę odegrali polscy lotnicy. Walczyły tam cztery polskie dywizjony: myśliwskie 302 i 303 oraz bombowe 300 i 301. Ponadto wielu Polaków służyło w jednostkach brytyjskich. Szczególną sławę zdobył Dywizjon 303 im. Tadeusza Kościuszki. Mimo, że uczestniczył w działaniach bojowych krócej niż wiele innych jednostek RAF, osiągnął najlepszy wynik spośród wszystkich dywizjonów myśliwskich biorących udział w tej kampanii. Polscy piloci zasłynęli wyjątkową skutecznością, odwagą i umiejętnościami, zdobywając uznanie zarówno brytyjskich dowódców, jak i społeczeństwa Wielkiej Brytanii. Jednostka przeszła do historii jako jedna z najbardziej zasłużonych formacji lotniczych II wojny światowej i do dziś pozostaje symbolem wkładu Polaków w zwycięstwo aliantów.
