7 września 1939 r. zakończyła się obrona Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Polska załoga przez siedem dni stawiała opór niemieckim wojskom, mimo ich zdecydowanej przewagi oraz prowadzonego z dużą intensywnością ostrzału.
Westerplatte stało się jednym z pierwszych miejsc, w których we wrześniu 1939 r. doszło do bezpośrednich walk między Wojskiem Polskim a siłami niemieckimi. 1 września o godz. 4:45 niemiecki pancernik „Schleswig-Holstein” rozpoczął ostrzał polskiej składnicy. Równocześnie do ataku przystąpiły niemieckie oddziały lądowe. Początkowo zakładano, że polska załoga zostanie szybko zmuszona do kapitulacji, jednak obrońcy skutecznie odpierali kolejne natarcia.
W następnych dniach Niemcy wielokrotnie podejmowali próby przełamania polskiej obrony. Mimo coraz trudniejszych warunków polscy żołnierze kontynuowali walkę. Zniszczeniu ulegały kolejne stanowiska obronne, a część żołnierzy została ranna.
7 września dowódca mjr Henryk Sucharski, podjął decyzję o kapitulacji. Ostatecznie po siedmiu dniach walki obrońcy Westerplatte o godz. 10:15 złożyli broń.
Obrona Westerplatte, mimo zakończenia kapitulacją, stała się jednym z najbardziej znanych symboli polskiego oporu podczas kampanii wrześniowej. Mimo że pierwotnie zakładano znacznie krótszą obronę, polscy żołnierze przez siedem dni związali znaczne siły niemieckie, przechodząc do historii jako symbol bohaterstwa, wytrwałości i niezłomności.
Niemiecki pancernik szkolny „Schleswig-Holstein” ostrzeliwuje polską placówkę (Wojskową Składnicę Tranzytową) na Westerplatte w Gdańsku, stojąc w poprzek kanału portowego. Gdańsk, 1 /ix 1939 r. (fot. z zasobu IPN)