19 października 1466 r. w Toruniu podpisano traktat pokojowy, znany jako II pokój toruński. Na jego mocy do Królestwa Polskiego powróciło Pomorze Gdańskie, ziemia chełmińska i michałowska, a także między innymi Malbork, Elbląg i Żuławy. Z ziem tych utworzono Prusy Królewskie. Do polskiej Korony wróciła również zwierzchność nad Warmią.
Pozostała część państwa zakonnego nadal znajdowała się pod władzą wielkiego mistrza, ale jego pozycja uległa zasadniczemu osłabieniu. Odtąd wielcy mistrzowie mieli składać hołd królowi polskiemu i przysięgać mu wierność. Zakon zobowiązał się także do udzielania Polsce pomocy wojskowej. Układ ustanawiał pokój między stronami, choć nie oznaczał całkowitego zniknięcia państwa krzyżackiego.
II pokój toruński zmienił układ sił nad Bałtykiem. Polska odzyskała dostęp do wybrzeża i umocniła swoją pozycję w regionie, a zakon utracił znaczną część dawnych ziem oraz polityczną samodzielność. Spór polsko-krzyżacki nie zakończył się jednak definitywnie, jego konsekwencje były odczuwalne jeszcze przez kolejne stulecia.
Marian Jaroczyński – II Traktat Toruński. Wikimedia commons.